Predikanten

G.J. Venema

Sinds 1999 is René Venema als predikant verbonden aan de Vredeskerkgemeente.

De aandachtspunten in zijn werk zijn momenteel o.a.:

• de erediensten, die samen met musici en ambtsdragers wekelijks zorgvuldig worden voorbereid
• gesprekskringen en catechisaties, voor alle leeftijden
• de ontwikkeling van een nieuwe organisatie van het pastoraat, die aansluit op de wijzen waarop mensen zich bij de kerk betrokken voelen

Zijn specialisme als theoloog is de uitleg van het Oude Testament.

Wie graag een gesprek wil, kan binnenlopen in de Vredeskerk op vrijdagochtend (10.00-12.00 uur), of bellen voor een afspraak, tel. 071-5137919. Pastoraal contact via e-mail is ook mogelijk.

F.D. Rooze

Ds. Frank Rooze was vanaf 1990 verbonden aan de Maranathawijk. Onlangs ging hij met emeritaat. Onderstaand volgt een afscheidsinterview dat - in enigszins gewijzigde vorm - eerder in het Leids Kerkblad werd gepubliceerd.

Frank Rooze werd in 1945 in Korbeek-Lo in België geboren en verhuisde in 1950 naar Brussel. Daar bezocht hij de christelijke lagere school en het Koninklijk Atheneum. Hij groeide op in een protestants milieu in een overwegend katholieke omgeving. Zijn ouders waren heel actief in de kerk. Frank koos voor de studie theologie in Kampen. Na werkzaam te zijn geweest als gereformeerd predikant in Dinteloord en Eefde-Gorssel en in Alkmaar in een Samen-op-weggemeente kwam hij in 1990 naar Leiden.

‘Ik wilde dominee worden om bezig te kunnen zijn met verhalen en talen. De toneelschool trok me ook wel. Dat vond men thuis maar niets. Als dominee ben je communicatief bezig en speel je een ‘auteursrol’in een ‘heilig theater’. De boodschap uit een heel oud boek probeer je over te brengen naar het dagelijkse leven van nu. Een preek schrijf ik op in trefwoorden. Het verhaal moet op de preekstoel geboren worden.’

‘Ik kwam eigenlijk zonder duidelijke verwachtingen naar Leiden. In de Maranathawijk werd ik de opvolger van ds Koolstra. In de Samen-op-weggemeente vergaderden de kerkenraden nog afzonderlijk; de kerkdiensten waren gezamenlijk. Mijn intentie was: wat tref ik hier aan, wat willen de mensen en wat zijn de mogelijkheden? Zo ontstonden de paasprojecten, gemeentemiddagen voor ouderen en het geloofsboek voor de paastijd. Daarin schreven mensen hun leed en vreugde. Het werd in de dienst voorgelezen.’

‘Ik ben begonnen met gewoon dominee te zijn. Iemand zei eens: ‘Het mooiste voor een dominee is zichzelf overbodig te maken.' Dat is mij niet helemaal gelukt. Een gemeente heeft iemand nodig die leiding geeft en coördineert, zoveel mogelijk mensen de ruimte geeft. Gaandeweg ging ik ontdekken dat mijn beroep ook een sacrale functie had. Mijn beleving van het ambt werd daardoor ook anders. Ik behoor tot de generatie van de babyboomers. In de jaren ’60 begon het verzet tegen de autoriteiten. Als dominee werd ik ook als een autoriteit gezien. Wilde ik dat wel zijn? Nee dus! In het ambt van dominee ben je ook een ‘man Gods’. Ik ben zonder toga begonnen, want ik wilde me niet achter die toga verschuilen. Op een bepaald moment heb ik een witte toga aangetrokken. Als dominee heb je een unieke plaats in de gemeente. De mensen doen een beroep op je en nemen je in vertrouwen. Je ambt vraagt om nabijheid en afstand.’

‘De kerk in deze tijd heeft haar autoriteit verloren. Heel veel taken van de kerk van vroeger zijn overgenomen door maatschappelijke organisaties. Toch heeft de kerk heel zinnige dingen te zeggen en te doen. Op zoek gaan naar het mens-zijn op aarde zoals Jezus ons dat heeft voorgeleefd. Omzien naar elkaar, de naaste, de minste en geringste. In het dienstbetoon aan de naaste herken ik het gezicht van Jezus. Je hoopt dat de mensen dat ook gaan ontdekken en zich gaan afvragen: waar zijn die mensen in de kerk mee bezig? Vertel het ons. Hoe kun je als kerk zo’n bron van inspiratie zijn?'

‘In mijn werk heb ik mijzelf vaak vragen gesteld. Voor de preek: wat moet ik uit deze bijbeltekst voor het voetlicht brengen voor mensen van nu? En voor het pastoraat: wat is de vraag van haar of hem, in welke situatie zit zij of hij en hoe kan ik helpen dat deze mens een weg vindt om verder te kunnen in het leven? Als ik nu terugkijk op mijn tijd in Leiden, dan bewaar ik de beste herinneringen aan de mensen uit de Maranathawijk. Zij hebben mij omringd en gedragen in moeilijke tijden.’